Unuttukça Adını

Yalıtılmış tüm düşlerin habercisi idi

O ışık huzmesi

Bitiminde ufkun, baş hizası

Ellerimle tuttuğum.

Sancılı, sakıncalı

Sezdirmeden kimselere

Tutturduğum o yanık türkü

Nakaratında adın gizli.

Zan gibi, aşk gibi

Biraz tutarsız ve biteviye

Büyürken kelimeler

Sıralanmışken dip dibe.

Özlemin rengi mavi idi

Biraz koyultulmuş idi düşler

Rengârenk gökkuşağında gizli.

Sanrılardı yere göğe sığmayan

Unuttukça adını

Azaldı acılar

Ve geçmişken kendimden

Hanidir sorduğum o soru, neden.

Ve neydi bu hikâyenin sonu

Yer gök karışmış birbirine

Yakındı mahşer vakti

Dizilmişken bedenler

Soluktu yüzümün rengi.

Verirken son nefesi

Çoktan verilmiş olsa da

Bu aşkın hükmü.