Aşk Masalı

Dehşetten büyürdü gözbebekleri

Şiddetine bakılmadan

Birde aşktan

Tüm renkler siyaha bulanmadan

Yangınlar

Açık seçik görülürdü uzaktan

Koyulaşırdı açık tenler

Laf kalabalığında çalınırdı

Saçları topuz kadının lacivert bavulu otogardan

Rağbet görmezdi Van Gogh un kadınları

Sebze pazarından

Tuhaf gelirdi telaffuzu sığlığın

Monolog yapıtlardan

Titreşimleri duyulurdu

Boş konserve kutusunun öbür ucundan

Eğilmezdi başlar

Kolsuz bacaksız bir mendile

Belki de telaştan

Nefesler karışırdı birbirine

Üst geçite çıkarken

Kayıp bürosunun demir başlarıydılar

Duraklarda aynı yöne bakarken

Esintisiz küf kokulu yüzler

Somurturdu gülerken

Anlık kalıntıları süpürürdü çöpçüler

Kağıt mendilleri ellemeden

Menevişli bir şarkı fısıldısı

Çalınmış  kalabalığın korku ve endişesinden

Payını isterdi

Uzaklaşırken evrenin

Düz çizgisinden

Gölgede oturan bir köylü kadın

Terini silerdi tülbentiyle

Kınalı saçlarını hırpalamadan

Beyaz önlüklüler sezerdi

Naylon ayakkabılardan

Ve bilinç kilitlenirdi

Yorum bekleyen tüm mevzuların

Teferruatından

Amansız gel gitlerden

Yükselirdi dalgalar

Tek bir şeyi çağrıştırırdı 

Ana fikri kapalı uğultular

Büyürdü gözbebekleri bir beden daha

Aşırı aşksızlıktan

Avunmazlığa asla eklenirdi

Sonrasında çocukların

Aşk masallarıyla uyutulan

ÜMİT SEYHAN