İsyan Güneşin Her Düne Ölümü

Kopardıkça büyüdü, ihtiras

Mayasına tuttuğu karanlığın

Hamuruyla ucubeler,

Kökleri kanayan tarihin

Dallarını dişledi şeytanlar,

 Ellerinde kan, zamanı yırtarken

Sayfalarına,

Daha doğmamış bebeklerin

Yazısına kurşun döktüler...

İsyan, güneşin her düne ölümü 

İkiye ayrıldı dağlar, kükredi, kustu…

Emeğin elleri,

Kömür karasının cevherinde,

Adalet duvarların sıvasında

Doğrusuz matematiğin

Biri bin ölümünün, nefessiz toprağında

Kaldı,,,