Hiçbir An Unutmamalıydı

Evin kızı…
Kucağında

Çocukla eve girdi
Annesine

Çocukları bırakıp

İşine gitti
Annesi boyun büktü,

Ses çıkartmadı,

Hizmet etti
Torunlarının

Nazını güderken

Akşam bir türlü

Gelmek bilmedi
Migren

Rahatsızlığı vardı,

Başı şiddetli ağrıyordu,

Çocuklar durmuyordu
Duyguları kabardı,

Sessizce

Gözlerinden bıraktı,

Çocuklar

Nihayet uyumuşlardı
Altı çocuk büyüten

Ve hayli zaman

Halı dokuyarak

Hayatı göğüsleyen

Anne yorgundu
Fakat kızı bir türlü

Anlamak istemiyor

Ve kendi

Sorumluluklarını

Annesine bırakıyordu
Akşam olunca

Biraz oturuyor

Ve sonra

Çocuklarını alarak

Kendi evinin

Yolunu tutuyordu
Evin babası

Henüz gelmişti,

Kapıya vurdu,

Biraz durdu

Açan olmayınca

Anahtarla kapıyı açmıştı
Oturma odasına baktı

Refikası uyuyordu,

Hiç geldiğini duymamıştı,

Usulca nazar etti

Ve nabzına yokladı
O an gözlerini dahi

Açmaya takati kalmayan

Sevgili refikasının

İçinde bulunduğu duruma

İçerleyerek ayrıldı
Kıyafetlerini değiştirerek

Namazını eda etmeye

Niyetlenirken,

Düşünceler yumağı

Yüreğini

Rahat bırakmıyordu
Bir insan

Kim olursa olsun,

Kendi refahını

Ve arzularını

Gerçekleştirmek için

Başka insanlara

Ne yaptığı anlamalıydı
Onların yaşlı bedenlerine

Ve kalan ömürlerine

Acımadan

Umutlarını taşımamalıydı,

Hassasiyeti

Hiçbir an unutmamalıydı…

Mustafa Cilasun