Sarmaşık

Bir sarmaşık dalıydı ömrümü yağmalayan 
Dalları yaprakları, gönlümün safâsıydı. 
O vardı sevgisiyle ruhumu sarmalayan, 
Kervan geçmez çölümün kalan tek vahasıydı. 

Tıknefes günlerimin çamlıbel soluğuydu,
Gün olur fırtınalar eserdi gözlerinde. 
Azgın yangınlarımın buz akan oluğuydu ,
Nedir ki gizli derdi? Bilemedim derinde. 

Bir solsa, bin açardı gülüşünde neşeyle ,
Yeni dallar verirdi çevresini saracak. 
Bazan nazla salınır, bakardı da işveyle, 
Nice dünler yaşadık asra iz bırakacak. 

Sonunda hazan vurdu, soldu can sarmaşığım ,
Dallarından ruhuma bitmez ah-ü zâr saldı .
Güneşim söndü sanki, karardı son ışığım, 
Yeryüzü zındanında bir garip mezar kaldı... 

29.12.2012 Fatih-İST.