Son Söz

Yapma çiçekler adeta bahşedilmiş

Nazarında yeknesak

Kopan dalından bir bir

Solarken gönüller günbegün.

Tutarsız ve alabildiğine

Yaklaşırken ölüm,

Yâd etmek adına belki de

Küllerinden doğan ve

Çok uzaklardan çağıran.

Düne nispeten olsam da hayata küskün

Göremedim işte mihenk taşıymış ömrün

Kâh özlem eşlik eder kâh hüzün.

Belli ki bir efsun

Ya da bir rüya

Belki de güne düşen bir yakarış

Geceye eşlik eden derin bir serzeniş

Onca fosilleşmiş anı ve terk ediş

Bak da gör aslımız neye meyletmiş.

Dünden yarına

Geceden sabaha

Hatta baştan sona

Tüm oyun arkadaşlarım kaçışmışken

Dört bir yana…

.

Mızıkçı yanım

Ah, kâfir yalnızlık

Tek kişilik bir gösteri altı üstü

Kimselerin bilmediği o sahne arkası

Hep ama hep aynı replik süregelen

Yine de son söz O’nda saklı.