Araf

Sevdim!

Yüzümü kara bir gölgenin

Bentlerinde suladım/

Erken soldunuz

Avuçlarımda zaman/

Sermaye yazıldı sözler

Etimi çaldığınızdan beri

Aynalar kırık

Görünmüyor gözlerim

Dudaklarım eksik

Kirpikler kuru

Geniş bir namlunun

Köşeleri namus/

Dili acı türküler

Araf'a keşkeler

Ağzım…

Sarı mandolin bakışlı çocuklar

Duvara süslü ölüler çiziyor

Teşnesi kırık kadın

Yüzünde gün telaşı

Dilinde ucu sönük

Er koşmaları/

Tükenmişlik ayini

Sevmeyi beceremedim

Adı aşk denen bencillik

Tortusuna iniyor tenin

Nefesim nefesindedir

Sıcak yaraların/

Gitgide bitiyorsun içimde

Çılgın alevin demlerinde

Bir oluyoruz/

Seni yazıyor saatler

Sonu gelmiş kitapların

Can ayracına…

Boğazıma dizili veda vuslatın

Kalbimde yeşeren çiy gibiydi

Kuzgun sevinçler…

Söz sende hiç;

Bende kötü bir duruşun

Vesikalığı/

Umursamaz gecelerin

Yaşlı yastıklarında yüzüm

Her sarılış sen

Her diriliş Araf

Keşke gölgemi gizleyecek

Duvarlar olsa/

Senin mezarlığında

Sonsuza…