Armağan

erim dediğin yaşamında
rastlantıya bir muştu
gözünün feri
sezmezken rengi
alacakaranlık duygularda
 
duymadığın ne çok ses
ısınmak istediğin nefes
burnunun ucunda belki
belki dağların ardında
kemirir içini kurt
 
çıt demeden kelebek gibi
yumuşacık okşar gün ışığı
sevdaya dalmış gibi
sevince dolar yüreğin
gizemiyle tazecik
 
nedeni oysa mutluluğun
sevdiğinden gelen bir ışık
temmuzda serin bir yel
yalar geçer yüzünü
diline dolanırken söz
 
afyon moru bir uyku
gözlerinde dinlenirken
gülün kokusuna değer
yaşadığında bir ömür
sabah aldığın öpücük

251214denizli