Yek İken Düye Çıkmak

Sessiz bir çay bahçesinde,
Çayını yudumlarken sakince
Gördüm seni.
Dalmıştın,
Bilmediğim, nerelere,
Gözlerin hüzünlüydü.
Beklerken,
Korkuluydu bakışların.
Hiç aklımdan çıkmıyor ki.

Sonra çaya
İki şeker attın,
Çayda eriyen bendim.
Bir başınaydım
Çaresizdim.
Yek pareydim,
Düş yorgunuydu bedenim.
O çaya bile
İki şeker atılmıştı
Ben ise
Hala yek pareyim

Ne olur artık
Gelsen be sevgilim,
Tamamlansa artık bedenim.
Yek iken,
Düye çıksak,
Biliyorum bedenimi,
Alınca toprak,
Ancak
Huzura kavuşacak.