Gök yüzünden mavisi çalınmış bir çocuk
geçit vermez zalim yakar yeşil dağlarını
yükselse de ufkunu sarmış zilletin ağları
alçalsa da ruhuna dar gelir puşt uşakları

Bir oda bir oda ortada yuvarlak bir masa
gelecek hesabı yapılır başları dünyadan aya
hedefleri çizilmiş umutları insanlıktan yaya
düzen dünyası uyutur insanlığı doğuştan sona

İkili oyunlar perdesi isyan tuzakları pek yaman
kozmik odalar kapısında çift çift kilitler aman
modernleşmiş dış tasarımı iç çamaşırı tamam
hani nerede mutluluk kapısı nakkaşı dil zaman

Sınır tanımaz kozmik tepe_göz tuzakları
boynunu göremez ego çamuru yaratıklığı
söylenen kırmızı masallara inanır gül çocuk
nesline meydan okur kendine yürüyen çocuk

Körleşmiş gözler çift çift kir akıtır oluklarını
haber salsam kalmış mıdır bir çift pak yürek
hey denizin mavisinde kaybolan yunus çocuk
kararmış güneş ufkuna açılmasın sakın gemin

Var mı oluklarından ilaç içtiren badesi dolan
var mı içerek hayat dirilten vadesini uzatan
var mı enginlere düşüp de sığmayan çocuk
mavisini koruyan gençlik kaldı mı be çocuk 

Uzun yıllar var istikbale büyüyemez gül çocuk
hani nerede ne kadar ne zaman doğar ufukları
hani nerede bıraktık emaneti taşıyan neferleri
mavilerin kozmik ışıkların gençliğine kaldı çocuk

Korkma yuvarlak düzenin ölümsüzlüğün den
artık kışlık uykusundan çıkıyor çoban başları
bilen güçlü kim ise onun önünde saf tutar sürüler
uyan mezhep ayırımı din ayırımına düşürülmekte

İşte biz usumuzça böyle böyle uyutulduk be çocuk
üzülme güneşin sıcağı denizin mavisi sana hasret
kırların yeşili bal mumundan düşler senin eserin
geçmişinden geleceğe gül kokusu sensin ufuklar
kalk diril umutların mavilerine kararmasın be çocuk

Gülay GÖKTÜRK