Neden Açlık Çekeriz

Sen benden çok iyi bilirsin tokluğu, 
Ben de senden daha iyi bilirim yokluğu... 

Ey benim cebi dolu, yüreği boşum 
Daldan dala uçup duran şen şakraç kuşum 
Benlik denizinde boğulmuş sarhoşum 
Sen aç kalmadın, açık kalmadın, 
İkinci el üçüncü el defter kitap almadın. 
İkimizin çok ayrı alnımızın yazısı. 

Aç karnına yattığım akşamların ardından 
Çaresiz, çok sabahları bekledim 
Sabıra umut, umuda sabır ekledim 
Sen bilmezsin ayan beyan bilen var 
Mutluluğun da bile az çok benim hakkım var... 

Ben hayata, hayat bana bilenir 
Kalbim kuşatılmış şehir 
Direnirim, düşmem beklenir 
Günden güne hicran çadırları eklenir. 
Acımasız saldırılar sıklaşır 
Mogol askeri gibi dertler, bitmez tükenmez 
Ak yüreğim pekleşir mi pekleşir 
Her yaşadığım gün ayrı bir zehir... 

Ortak gelecek adına güzel günler düşlerken 
Yabanlar geliverir, ıraklıklar giriverir 
Soğuk soğuk kara yılan gibi araya 
Eser karayel cemre düşmez gönlüme. 
Birileri ekmeğimi dişlerken 
Seyredersen uzaklardan el gibi 
Rahat huzur yok bu bahtı karaya, 
Şu yüreğim tıkır tıkır işlerken... 

Mutluluğun zerresi yok, umut yok 
Ben kendimi kandırıp gönlümü eylemişim 
Elem çok, keder çok ah benim dertli başım! 
İçim içimi yemiş türküler söylemişim. 
Değişime inanmış, aldanmışım 
Benim karnım aç, senin gözün hiç doymaz, 
Can kardeşim diye adını anmışım 
İç dökmüş, dert yanmışım. 
Hiç kulağın çınlamaz mı? 
Az birazcık bile olsa vicdanın sızlamaz mı? 

Sanma göz pınarlarım boşa tutmuş yosunu 
Anasının kuzusu, babasının tosunu 
Senin kadar benimde bileğim var, aklım var 
Senden fazlam, benden öte “biz” diye bir sevdam var 
Sivri sinek vızıltısı kadar avazım, ahım 
Tövbe suç senin değil, korkarım Allah var 
Çağında yaşamak benim günahım... 

Ezelden-ecele değişmez kaderimiz; 
Siz hep doyarken belkisiz.. 
İşliklerde gece gündüz demeden 
Ak ekmeği yoğurur temiz alınterimiz 
Biz yarı aç, yarı tok neden açlık çekeriz?