Kundaktaki Zaman

Vur saçlarını 

Şöyle darmadağınık 

Öykülere.

Çizsin  sabırla sarılı fırçalar

Renkleri  alıp gök kuşağından

Uzakta olsa umutlar

 Yüreğine su serpsin  insanın

 Bakılsın gökyüzüne

 Yıldızlar sanki bizimmiş gibi.

Yelekleri asılı durur umutların

 Tozları yağar üzerine yıldızların

 Arkın suyunu çevirmemeli

 Sütü uzaklaştırmamalı

 Ağzından süt çocuklarının

 Razı gelinmeli kaderlere.

 Kendi uykusu ,dantelleri vardır

 Gerdekte ki  yepyeni gecelerin.

 Açmayı beklerken kapanır gönül kapısı

  Kendini adarsın tutsak olursun

  Bir deva kaynatırsın kendince

  Ve yüzünü görürsün

  Yatan vurulmuş bir adamda

Kınından çıkan hasretler

Bir çığlığın arkasından koşmaktadır 

Ümitsizce;

Kolları bağlı hayatın

Çürüyüp gidiyor içimizdeki duygular

Kundaklanan 

Zamanların beşiğinde.