Sessiz Pusulam...

Güzide bir ömrün koruk düşleri

Meylerken yarınlara

Hanidir içimde sakladığım

O pür-telaş yadsınası öfke…

Hırçın ve huysuz yanım

Ait bile değilken güne

Kavuşamadığım yarınlar bir adım ötemde.

İzafi bir gölge başucumda

O saf tavrım bazen fevri

Yaşarken onca ikilemi

Ve inandığım öncesinde

Gizil bir karanlığın o örtücü safsatası.

Sus ya da haykır ey gönül;

Tüm o zıt imgeler hanidir

Mutluluğu eksiltirken depresif hüzün.

Ben ya da biz

Eşkâller hepten belirsiz.

Aşkın tanımı izafi tümlerken nefret

Sevgi dediğini istediğine mal et

Haricinde nasıl da yoksunum

Varlığın nüvesi iken huzurun.

İzbe ve metruk bir şatonun

Köhne dehlizlerinde kaybolmuş çoktan

Gizli saklı terk edilmişliğinde ruhun

Son bulmuş çoktan…

Adı olsa da Leyla

Kavuşamadı o bile deli dolu sevdasına

Ne dün ne şu an

Bin bir tezahürü ile yıkmaz mı yalan

Ne bugün ne yarın

Yetmedi mi soluksuz kaldığım.

Seyri âlemin ayrı güzel,

Ayrı güzel yitmeden yitik düşler

Sarnıcı âlemin en derinden.

Derinler ayrı güzel

Kaybolmamak adına nice âlem

Uzağında kirin pasın

Yön bildim kıbleyi çoktan.

Sessiz pusulam yüreğe hibeli

Sarkık ve savruk nice insan

Keşke bilse kadir kıymet

Çoktan yitip gitmiş oysa nice vicdan.

Aşk ayrı güzel merhamet ayrı

Sünepe yargılar akıl dışı

Sevda güzel ve sükûnet

Hicranı meyletmiş derine çoktan.

Çoktan düştüm düşeli bu yola

Nice imge serpiştirdim kaybolmamak adına

Onca yeti inkârı mümkün mü yürekte yatan sevi dilini…

Ayracı ruhların depreşirken sessizlik

Nasıl da lal dilim ve ketum o gözlerim,

Sıfatsız varlıkların sahte sevinçleri

Perdeli gözlerim çoktan

Can çekiştirirken karanlık.

Ne öncesi ne sonrası

Kıt kanaat bir belirteç varla yok arası

Kavramak kadar olası

Seyrederken gel-gitlere muhatap o sarkacı…