TASVİR-İ GÜZAF

İç ses:

Soğuktan tirtir titreyen iki kişi.

İkisi de gecenin şehri gibi suskun,

Ve endişeli.

Çok üşüyen az üşüyene sordu,

Takatsiz ve gözleri dolu bir sözle.

-kim bilir kaç kez sevişti.

                                   Sisli dağların en ücrası ve 

                                                                         ferini git gide kaybeden ikindi güneşi.

-yetmiş.

-niye yetmiş

                      atmışdokuz desek yetmez mi?

-yetseydi öldürür müydü

                                             bir palavra Şirin’i?

İç ses:

Son bulmasa da, biraz durdu kıçı kırık masada muhabbet.

Ve o ara,

Soğuyan çayların üzerine beyaz buharlar

                                                 çil çil indi.

O kadar tembih etmesine rağmen tezgahtar,

Soğuktan üşüyen bu iki kişinin,

                                                 savaşı bitmedi.