Kaybetmeden Özünü...

Mahiyeti nedir ruhun,

Aslolan mı var olan mı

Nedir seyri ömrün

O girizgah mı yoksa devinimi mi

An ve an yol alırken.

Keyfini sürmek mi anın

Yoksa hapsolmak karanlığa

Karanlık denen ne ola ki,

Gecenin zifti mi

Yüreğin kiri mi…

Göz yummak kadar nankör ise döngü

Hak etmediğin tüm edimler iken

Harcı, kumu

Hanidir saklı iken mizacında

Varla yok arası ne çok duygu

Suretlerin yılgısı mı

Ödenen bedeller mi durduk yerde

Hiç mi hiç hicap etmesen de

Anın, dünün izi

Vakur benliğin, o aç nefsin

Ne varsa istiflediği.

Erişimi ise sona

Baş koymuşsan bir kez o yola

İster muğlak ister ayan beyan

Hatta dönensen de yana yakıla

Sıradan bir muafiyetin

Gizil kimliği kadar kayıplarda iken ruhun

Umduğun değil de

Yetinmeyi bilmelisin

Ne varsa bulduğun,

O bariz sunumu ne ise kaderin

Oyalanmak belki de ardında kalan

Harcadığın her günün

Acısı tatlısı

Yine de yanına kar kalan.

Erişilmez o rabıtası belli ki

Kıvrılan o istikametin

Sona yaklaşırken adım adım

Uzaklardan sayıklanırken adın

Sessizce ve korunaklı o dünyanın

İçinde ne varsa sakladığın

Teslim etmeden ruhunu

Kaybetmeden özünü

Sakınmadan sözünü.