İzmit

İzmit.

Körfeze vardık iz bitti.

Tepelerle küçük adamlar memleketi

Derelerle kız oğlan donları, kirli çıkıntı

Gökyüzü ve deniz İzmit'in değil

Pişman olursunuz yemeğin

Akşamları kaybolur tepelerin ardı

Deniz olur, körfez kalır; İzmit

Fener olur yanar sabaha kadar

Sabahları yatılmaz

İşçi inilir tepelerden fabrikalara

Kaç burnu var körfezin küskürür fabrikalar

Fabrikaları sevmem babam işçidir orda, ben bekçiyimdir

Beklemeyi sevmem

Öldürür beni D 100 Karayolu

Sokaklarında kaybolur caddelerinde bulurum mahallelerini

Sevdalanacağım kız var mı diye bakmışımdır

Yolda bulduğum kuruşlara

Beş yüz liralık hayal kurmuşumdur

Liseden tasdiknamemle beş liralık işe girmişimdir

Radyo kanallarındaki reklamları dinlemişimdir

Sabahları öyleye doğru

Kadınların camdan sofra bezlerini silkelediği sıralarda

İzmit yağmurlarıyla sevdirmiştir beni

Sinüzit etmiştir beni kendine

Ben kel tepesinde

Ağaçların altında rutubet ortamında balık yemişimdir

Bir nenenin masasında

Kızımla deniz kenarında, sahilsiz sahipsiz

İzmit'in belediyeleri beni hiç sevmez şimdi

Büyükşehir, bana çok düşmandır şimdi

Sevmediğim fabrikalarımın anılarını harabe etti

Utancımdan seka park oldu

Utanmazlara söverim şimdi ben parkta bulunmadan

İzmit'te büyüdüm ben

Büyüdüğüm yeri sevmem, büyütmeseydi büyümezdim

Saksıda bodur bir ağaç gibi

Gemilere bakıp,  bakıp tükürmezdim yere

Karşılıksız

Platonik âşık etti kendini bana ah körfezde ah

Kocaeli neresi

Körfezin kenarında bir at nalı, karesi bölgesinde

Körfezin izi bittiği merkezde İzmit