Ana Oğul

ANA OĞUL

Delikanlı hüzünlü mahzundu

Yüzü gülmüyor, kaç zamandır yiyip içmiyordu.

Annesi oğlunun durumuna

Her gün ölüp dirilmesine dayanamıyordu.

Ver bir gün sordu:
“Oğul nedir bu hal, niye hüzünlüsün?”

Delikanlı dedi;

Ana, can ana

Sevgimiz fazla geldi yâre

Alamadı, hazmedemedi

Bir kere sevmeyi düşünmedi

Ana,

Lale, sümbül ve gül

Kötü geldi ona

Şiirler, methiyeler

Eksik kaldı adına

Kimselere bakmadım

Baktığım kadar ona.

Ana

Bilmedi kıymetimizi

Devrimler az geldi

Bir damla sevgim

Kalbine düşmedi.

Ana, canım ana

Hayat çok acımasız

Dedi

“Oğul üzülme, ölünce geçer…”

ADİL YAVUZ DURMAZ