Beklemede...

Yalınç varsayımlar mı aslolan

Hüzün ve üzünç iken tek getirisi.

Yaftalanmış sevginin nazarında yüksünlük

Ve ılık gözyaşı

Beklemede kıyısında

Gelip gitmeler kadar

Kırılgan devinimi

Hissedilen o sıkılgan rayici

İken mizacın.

Hanidir diri kalan tek yanı

Ve emsalsiz bir acı.

Teferruatı izahatsız

Kanıksandığı kadar

Ne virgülü ne noktası.

Meskeni belki de evenin

Ömrün bitimi son kaçış.

Kıyısında imgelerin,

Adı sanı olmayan suretler nöbette,

Çeyrek kala çıldırmaya.

Karanlık bir tünelden pür nakıl dökülürken

İnsan zerrecikleri.

O eşref-i mahlukat ki

En muhteşem eseri Tanrı’nın

Nefsine kul köle iken bilemedi,

Tahmin dahi edemedi sonunu

Hiç ölmeyecekmişcesine.

Tahayyül dahi edemezken geleceği

Yakıp yıktı ortalığı

O sefil düzenin tek tanığı.

Adı insan, yaratıcısı Rahman.

Nice ünvan,

Yere göğe sığdıramadığı…

Yorgun bazen süzgün

Gülünç sadece biçilen payına

Dişleri yontulmuş kırık bir tarak

Acımasız, fazlasıyla durağan

Ve yeknesak.

Ertelesen de görüp göreceğin son durak

Hatta iğneden ipliğe

Sahip olsan da en kıymetli ganimete.

Söz mü kalır geride

Belki üç beş hatırat

Unutma ki beden hibeli

O mutlak nihayete.