Gönülden Çıksın

Elimde var kırık bir sazım

Çiçekler ile açmadı yazım

Rahmana dua ile niyazım

Gönülden çıksın nefret kirimiz

Dil söylerse mana söylesin

El uzanırsa merhametle versin

Göz bakarsa haya ile görsün

Gönülden çıksın nefret kirimiz

Kul Mehmet gönülleri etme nazar

Şeytan nefret ile cehennem'e çeker

İman ile ol herşey güzel biter

Gönülden çıksın nefret kirimiz

 İnsanların yüzü gülsün yeter

Bunu gören zalim dünden ölür gider

Ötelerde mutluluk gülerek geliyor

Gönülden çıksın nefret kirimiz

Gülümseyelim çıkmayalım dağlara

Mutlulukla inelim gönüldeki bağlara

Ömür gidiyor son deminde ecel ile irem bağlara

Gönülden çıksın nefret kirimiz

İnsanlara ver tebessümle selamı

Kalemin sildsin gönülden elemi

Kul Mehmet  doğrular yazsın kalemin

Gönülden çıksın nefret kirimiz

Mehmet Aluç