Aşkın Mahkemelerinde Ettin Beni Çarnaçar Bir Sanık

Sürgülü paslı demir kapılar ardında olmuştum tutsağın

Gül sevdalısı bülbüller mekân tutmuştu bahçe ile bağın

Uyardığım halde burnun havalardaydı her daim

Bak şimdi dost olmayan riyakârlar sarmış solun sağın

Bu emanet can sana meftundu ama sen vermedin hakkını

Karın doyurmayan naz ve cilvelerle usandırdın bu garibanı

Düşecek simsiyah saçlarına aklar azalacak gözlerindeki fer

İstesen de istemesen de fark etmeyeceksin uzak ile yakını

Nazik ellerini tutmak baldan tatlı sözlerini duymak dileğimdi

Beni sevdanın er meydanına çıkarmak seni çarpan yüreğimdi

Aşk ve sevdamızı konuşurken yaşlı didelerimi gördüğün halde

Saygı duyup takdir etmedin ama heba olan helal emeğimdi

Sevdanın meşakkatli yollarında aldırmadın menzil murat

İçten gülmelere hasret kaldı beti benzi kaçmış asık bu surat

Gâvur inadı ettin girdin vebalime boşu boşuna aldın günahımı

Yorulup bitap düştü bizi birbirimize kavuşturacak en rahvan at

Söylesene ne geçti eline bu üç günlük dünyayı zehir etmekle

Oysa ben mutlu olurdum eski bir çul ve yavan kuru ekmekle

Unutma ki hiç kimse şanı yüce Allah’ın rızasını kazanamaz

Zalim olup gönlü güzel fikri güzel insanlara dert çektirmekle

Hangi makamda olursan ol sayılı ömür miadın bitecek bir gün

Ahrette hiçbir faydası olmayacak hakkını veremediğin ünün

İşin kolayına kaçmadan emredildiği gibi yaşa ki

Cehennem narları yakmasın seni cennet olsun mekânın yerin

Sevilmek insanı etmemeli bu kadar vicdansız bu kadar gaddar

Sevenin kamburlaşan beline yüklenmemeli taşınamayacak bar    

Lokman hekimlere tabiplere gitmeye asla gerek yok

Tabip olur sevenin müzminleşen sevda yarasına ancak yar      

Ey sevgili bunu bil ki her iki cihanda da olacağım senden davacı

Çünkü bir kez bile hoş etmedin gönlümü çektirdin acı üstüne acı

Aşkın mahkemelerinde ettin beni çarnaçar bir sanık

Ama sen ise oldun gönlü taşlaşmış gelmiş geçmiş en zalim savcı

17/ Mayıs/ 2015