Son

Kimliksiz bir günün daha sonu

Pek çok şeyin sonu aslında;

Günün, ömrün hatta ölümün.

Ölümden de acı bir son

Hissetmek olası iken

Dönülmez bir yolun her adımında

Uzaklaşırken ertesinde pek çok şeyin

Dile gelmiyor işte

Ne dersen de istersen yüksün

Belki de tek teselli olurdu

Duyacağım son sözün.

Bak gördün mü hicap etmezdim oysa

Devinirken duyguların kıyısında

Alabora olmuş nice anlatı

İçinde neler saklı.

Bilemediğim kadar yalan nezdinde

Sefil kimliğinin çok uzağında

Ama hala var olan

Tüm yok oluşuna hürmeten

Mezarının başına bıraktığım son çiçek.

Duraksıyorum bilip bilmeden

Devam etmek olsa keşke maharet

Kaldığım yerden.

Kaçtı ipin ucu epeydir

Sarnıcını da yitirdim pek çok şeyin

Sen de yitip gittin;

Var mı ötesi,

Var mı tek çare...

Koynunda uyuduğum karanlık

Korkmaksa tek gelen elimden

Ne basit bir nokta koymak

Ne farazi bir eylem

Sığamadım bir döngü altı üstü,

Sığındığım son edimdin oysa

Kırmaksa hepten parçalandım

Yassa gömütü içimde saklı.

Sarılıyım sanrılarla

Yaralıyım kandıklarımla

Donatısı tek bir imge

Teselli bulduğum

O da kayıp gitti hepten.

Neylerim bir başıma

Demesem de son inan ki en son sözüm

Devinsem de içten içe

Verdiğim son hüküm

Tek yetim unutmak adına

O boynu bükük yetim sahipsiz

Sahiplenemediği ne varsa

Aşktan yana.

Basit, bariz hatta sıradan,

İçine sığamadığım söylediğin son yalan.