Dönme Dolap Komedyası

NOT: BİR TİYATRO OYUNUNUN DÜŞÜNDÜRDÜKLERİ

Fısıldıyor suflör

Saçları bukle kadın sahnede

Koltuğun kenarında ölü bir beden

Farkına varıldığında

Başlıyor vaveyla…

Sahne şekilleniyor usulca

Menfaat sarmalıyla karşısındayken şeytan

Kendini sorguluyor insan

Her şey nefsine cazip

Her şeye inanmakta nefis

Ve yenilgiye müptela hesaplar…

Sonra;

Ne kadar emek varsa

Aç bir gözün hapsinde

Senin malının sahibi sanır kendini

Gecenin gözerinde

Vicdanı karanlık hırsız

Yeri geldiğinde arsız.

Kendinden geçmiş eski koca

Ya kendi kendinde değil

Ya kendindeki kendi değil

Ulu orta sözlerini savurmakta

Sanki sözlerini yazılmış en güzel şiir

Dönüp dolaşıp takılır gözleri bir dolaba

Şaşkınlıkla bakar karanlığı kuşanmış iki adama..

Bir sarhoş koca

Hem de eski

Ölü kadın

Ve gece gibi karanlık iki adam

Yalnızlığı kaybolmuş mekânda

Rol biçmedeler birbirlerine

Ta ki, bir merminin sesiyle

Bir baş düşerken yere

Vakit yeni hesaplara gebe…

Devir menfaat devri

Dolandıranı dolandıran dolandırmakta

Kim daha iyi aldatır gerçekleri

Kandırabilen kandırabileni kandırmakta

Bu nasıl bir muamma

Nihayet

Yaşlı teyze

Bir fincan kahvenin

Söylediklerinin peşinde

İnanacak darağacına bir hipopotam asılsa

Söylenen her yalana kanmakta nasılsa..

Sonuç;

Er yâda geç

Cezasız kalmamakta hiçbir suç

İnsan bunu nasıl anlayamamakta

Her fitne er yâda geç

Kendini sallandırmakta

Ve ne olupbitti ise bunu

Ölü sanılan bir kadın

Korkusuzca anlatmakta…

Sahnede şeytan ve melek

İnsana insanı anlatmakta

Ve her söylediği kelimede

Herkes aynaya bakmakta…

Kapandı perde

Bir dolap

Saçları bukle kadın

Ruhu karanlık hırsız

Sarhoş bir eski koca

Hırsı tavan yapmış pazarlamacı

Hayatı kaymış ihtiyar

Ölü sanılan bir kadın

Ve dönen onlarca entrika

Dönme dolap komedyası…

Kapanır perde

Gece üzerimize çöker

Ruhumuza dokunur

Şeytan ve meleğin söyledikleri

S    O    N

 Âdem EFİLOĞLU