Yağmur yağmıştı az evvel

yıkanmış çocukluğum uzandı gökyüzünden

Çivilendi yıldızlar karanlığın penceresine

çektim kırmızı çizgili battaniyemi üzerime.

Düşler pelerinim sürüklendi ardım sıra gökyüzüne 

Yeni gülüşler topladım 

yeniden sarılmak için sevdalara...

Sessizliğin öteki kıyısında

kendimden ilk dinleyişim değildi bu sesi.

Uzun bir tünelin ardından 

insafsızca gülümsese de güneşin kuyruk izleri

Okundu çoğu zaman 

alnımda baş kaldırmanın güzelliği...

Esmer bir hüznün gölgesi ile 

yer değiştirdi alfabemin adresi

Sesli ve sessiz harflerde kırmızı aktı aşk

dönüştü yorgun cümlelerde kadavraya

Tentürdiyot bastım acısa da

yanlışa düştüğüm kavşaklara

Bir düşün puslu adımları takıldı

pencereme gerdiğim ağa...

Unutuluştan sonsuza akan köy çeşmesi gibi

veda ettim gözlerimin bitimsiz uykusunda 

maviye çalan sevdalara...

Paslanıyormuş aşklar da meğer

taşıyorken boynunda ihaneti.

Gitmelere kuruluysa antika saatleri

Takılırmış duyarsızlık örselenmiş zamana

Uçurumlar açarmış nefeslere 

görünmeden dönen rüzgarın en hovardası ...

Avuçlardan akıp giderken acının oyduğu çizgiler

Unutulan elde yıkarmış selamları...

Yirmi dört ayar değilmiş 

çalıntı hayatlarda öyküsel sözcükler.

Günün kamburunda yitik bir düşü dokurken

acı bir maraton koşarmış aşk kitabı gözlerden geçerken

Yetişemediğim geç kalmışlıklar devrilirken 

bir sevgili gibi tüm yalnızlığı ile koynuma.

Sessizliği damıttım yol kavşağı ile yan yana

bir öpüşün bitkin tadı karşılığında..

Şiirle bağladım dağılan saçlarımı

doldu ruhuma yağan yağmurların aç suları...

Boynu bükük yetmezlik en ağır konuğu oldu sevda çiçeğimin

Karanlıkları versem de yaylım ateşine

uyansam da yamacında umutsuz selamın

Açacak boylu poslu içtenliğime seher goncalı taç yaprakları

güneşi toplayacak yine ömrümün çiçeklenen dalları...

işleyeceğim bir oya gibi hayatımın kenarına nokta nokta boşlukları...

Ferda Özsoy