Müptela...

Muğlâk bir yanılsamanın

Titrek kırılganlığına

Müptela aşk

Ve acıya müptela.

Sıradanlığın sıra dışı yankısında

Can bulan ve can veren,

Kozasından çıkan tırtılın

Kısacık ömrü kadar durağan

Değil  asla.

Hele ki o dinmeyen hezeyan,

Küflü duvarlarında ve kof yarınlarında

Eremeyeceğini bile bile sona

Ve yakarken canını…

Ne bağnaz aşk ne yalın

Ne de kılıfına geçiremediği

Yalanlar kadar bariz.

Edilgen bir zihniyetin

Hastalıklı hücrelerinde

Debelenip dururken yazgısı.

Ne çok söylence

Ne çok anlatı

Ve yeri geldi mi

Gizlendiği o küçük ve sıra dışı

Dünyası…

Mizacının kırılganlığında

Saklı iken o hoyrat çekincesi,

Bir birikimin bariz izdüşümü

Altı üstü.

Soluksuz geçen her saniye,

Yeknesak ne çok ayrıntı,

Gecenin bir vakti gelip de

Çalarken kapını.

Vazgeçilmezi, son imgesi

Sıradanlığın kisvesinde

Acı da olsa

Hayat iksiri;

Tümlerken döngüyü

Eksiltirken benliğinden hece hece.