Şey Tan

Şey… Tan

Tan ağarıyor gibi insan aklı insandan önce atar

Ayrılır, cinden nurdan, nur topu gibi bebekten

Konuşuyoruz arkadaşlarla

Daha doğrusu mezar edebiyatı yapıyoruz;

Cenaze namazın kılınmadan vakit namazlarına başla

Yoksa cennette giremez cehennemlik olursun

Senle cennette gireceğime cehenneme girerim

Gir o zaman yan o zaman

Yanıyorum saten sizi dinledikçe tutuşuyor aklım

İnsanlığımdan önde atılıyor

Kabul etmiyor

Birlikte yaratılmamızı

Şey… Tan kalıyor, kanıyor tüm akılları

Sahip olamayınca aklıma

Aklımıza

Bizden bağımsız, etten kemikten yoksun kötülük oluyor

Savaş doğuruyor

Bacağımız kollarımız bedenlerimiz, param parça karışık yığınların arasında

İnsanlık kalıyor

Cenneti de yaşıyor, cehennemde de yanıyoruz, bu dünyada

Yalnız hepimizin aynı anda bileceği yer ve zaman ölünce, öbür dünya

Savaşta kim odun olup yandı, kim kaçıp kurtuldu

Asıl vicdanlarda, vicdanında kim yandı; kim cenneti tattı

Yaşamaya niyetim var

Namaza durmuşsa hayatım namazımı kılarım, toplumumla bir uyum içinde

İnsanlığıma dururum

Mutlu kalkarım inancımla

İnanmışsam bir kere tutmuşumdur orucumu bir kere

Kim görebiliyor ki aklını, kendinden bağımsız bir yaratık

Ancak karşımızdakinin aklını görürüz, kendi ruhumuzda kendi yaratıklığımızı

Yanımızda duran aklımızla bir olmuşsak, şey… tan'dan uzak

İyi ve ya kötü buluruz kendimizi

Oynarız cenneti ve cehennemi düşüncelerimiz içerinde aklımızla,

Şey… tan ve ya me… lek rolünde, iyi ve ya kötü rolünde

Allah yanımızdadır, bütün kehanet dolu, bir tek aklımız

O'ndan ayrılırsak,

O'ndan ayrı hareket edersek ayrı çokluktaki akılımızla, düşeriz de akılsızlığımıza kalkarız da akıllığımızla,

Ne olsun işte iyi kötü geçinip gidiyoruz.