Benim yaşadığım yerde ölümüm adı boşluktur

Ölüm iki nefes arasında ki köprüyse

At boşluğa kendini dedim

Ama ağzımdan çıkan söze senet olamadım

Sözümü tutamadım

Laf anlatamadım deli gönlüme…

Nefes aldığım yerde sevmenin adı yürektir.

Göremedim karşımda yürekten seveni

Elimi vuramadım masalara

Sadece “bittim” diyebildim

Başımdan aşağı kor ateşleri boca ettim…

Veda edecektim hem sana hem kara sevdama

Aşığın gözü kördür görmez derler

Gözüm görmedi o an ölümden başka bir şeyi

İki kişilik bilet ayırtmıştım.

Gidecektim

Seni de yanımda götürecektim…

Gidemedim…

Aldığım biletler yeniden hayata dönüş bileti oldu

Ama sen giderken, dolu gözlerle arkandan izledim

Hasretini özlemlerin kor ateşiyle daha çok bağrıma bastım

Zaman zaman kaybetmekten korksam da seni

Yüreğim hep emindi döneceğinden…

Ben böyle değildim, böyle olmamalıydım

Boyun eğdim beni kör eden aşkına

Kabullenmeye çalıştım

Sana acıyarak sabahlara merhaba diyorum

Sol yanımı yokluyorum yoksun

Akşamları sensiz geçmiyor zaman kendime acıyorum…

Kendi ölüm fermanımı imzalamış gibiyim

Ten kokun olan yatağa çaresizce uzanmak

Sensiz uyumaya çalışmak çaresizliğim

Kavurucu sıcakta ayaz’ım oluyor

Belki rüyamda görürüm diye kapatıyorum gözlerimi

Sevinemiyorum bile

Kaybolup gidiyorum karanlığın derinliğinde…

Sol yanım boş gözlerimi açıyorum her şafakta

Geceden kalma ağrılara gebe uyanıyorum

İşte o zaman seni çok iyi anlıyorum

Anlamak işime gelmese de anlıyorum işte

O günden sonra biliyorum

Zor gecelerin sabahında benim gibi uyanıyorsun sende...

Korkmuştum!

Tamam…

Bitti!

Buraya kadarmış dedim avazım çıktığınca haykırarak

Oysa nereden bilebilecektim

Kırık kanatlara sığınacağımı

Şimdi kendimi affedemiyorum

Sol yanımı ısıtıp

Sol yarımı teselli ediyorum…

Ne gidebiliyorum

Ne de kalabiliyorum

Kalsam da gözlerine bakıp konuşamıyorum

Suskunluğumun en kötü dönemindeyim

Sana Susuyorum…

 

Mustafa KARAAHMETOĞLU

26.06.2015