Hasretime Gel Ey Sevgili Vuslat Eyle

Bak gönül bağıma beni mecnun eyle

Gelmezsen gönül bağıma feryadıma eşlik eyle

Gülümseyen gözlerinle hayatıma ışık eyle

Gülümsemez isen ağlayan gözlerime mendil eyle

Uzattım ellerimi elimden tut seyran eyle

Tutmazsan elimden uçuruma düşerken seyir eyle

Sev gönülden beni gönlüme kendini sultan eyle

Sevmez isen viran illerde gezen garip eyle

Yüce dağ başında yoluma bakarak beni bekle yol eyle

Beklemez isen yolunu kaybetmiş hasret ile yanmış kul eyle

Gönlünde aşkımız başaklar gibi açsın selam sal gönlümü mest eyle

Ya da gönlünde aşkımız unut ya isyan ederek kahır olan kul eyle

Kanayan gönül yarama gönlünü merhem eyle

Ya da unut beni yaram kanasın yarası ile ölen âşık eyle

Hasretime gel ey sevgili vuslat eyle

Ya da mezar taşıma sevdi kavuşamadı diye yaz otur gelmeyişine kahır eyle

Gel aşk ile sevelim hayatımız geçmesin boşu boşuna, mesut eyle

Gel merhametle sevgi ile dokunalım gönül kuşuna,  azat eyle

Ömür bitmeden son perdeye varmadan koş gel hayatıma kendini sultan eyle

Ya da son nefeste sensiz ölen ömrü vuslatı özlemle bekleyen kuşlukta ölen âşık eyle

Hayatı boşlukta geçen ikindi vakti kavuşan beni mecnun eyle

Ya da vuslata kavuşamayan çöllerde gezerek ömrünü bitiren garip eyle

Kul Mehmet’im sen aşk ile seven kul eyle kendini

Sevgilinin yanakları kiraz yenilecek sevilecek yar eyle sevginle aşkınla

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)