Ayrılık yarımların acısını bırakır ömrümüzün herhangi bir vaktine

Yaşanılan acı sadece bir sözcüğün sıradanlığına sığdırılmıştır

Oysa o soluk alıp verilen her dakikada saklıdır

Gecenin karanlığı ile gelen sızı göçmen kuşların kanadına takılan sevinç

Kuzeyden esen rüzgârın kokusu sonsuz dokunuştur ayrılık 

Giden biraz yaşanmışlık biraz da yaşanacak şeyler götürmüştür

Biraz kendi ömründen biraz da onun ömründendir götürdüğü

Oysa gözlerdeki ıssızlıkta bulunmuştur aranılan

Hiç bir bencillik kıyılarına uğramadan yanaşılan bir limandır yaşanılan

Onca kalabalığın içinde çırılçıplak bulunulan yalnızlıktır paylaştıkları

Uzun zamanlardan topladıklarıdır birbirlerine sundukları

Giden götürmüştür bir ömür biriktirdiği acıları da huzuru da

Hüzne bırakmıştır yerini sessizce çaresizce 

Yine çare yoktur mutluluğa huzura yolun sonu gelmiştir 

Bir kuşkanadının çırpınışı kadar kısadır bazen mutluluklar 

Her şey bir anda bitiverir bulunduğu gibi yüreğe kabul edildiği gibi

Zamanın hızı daha acımasızca işler terk edişin durağında

Başlarken duyulan kaygıların dizildiği kuşkuların yer edindiği kadar 

Uzun değildir ömrü iki kirpiğin buluşma anından daha hızlıdır bazen ayrılık

O ilmek ilmek işlenen günlerce diller dökülen ve bin türlü acının içinden 

Süzülerek getirilen sözcüklerin sihrinden yoksundur 

Çünkü hiçbir yıkımın hassaslığa ihtiyacı yoktur

Onda ayrıntı da yoktur o sadece yıkar giderken

Çünkü zamanın yeri yoktur gidenin bıraktığı yerde

Giden zamanı da almıştır yanında gelecek geçmişin gölgesindedir artık 

Mısralara sığmaz olur acının derinliği uçurumlar ile kıyaslanır yalnızlık

Uçurum kenarında gezer  güzel ve acı anılar

Her seferinde kalandır bu uçuruma devrilen

Ve hep kalandır anıların cenderesinde boğulan

Fırtınalarda kaybolan girdaplara takılan

Bilir ki kurtulduğu her fırtınadan çıktığı her kuytuluktan yokluğu duyacaktır

Bundandır ki hep kalan ayrılığın nedenlerini düşünür uzunuzun

Bir kuyunun derinliklerinde bulacağı ışığın onu getireceğini sanarcasına

Çaresiz kalınca sanık sandalyesini kurar

Bir kendini oturtur bir de gideni ama bulamaz suçu tespit eden bir delil

Hep pişmanlıktır gelip dilinin ucuna dolanan

Ve  güzel'e dair anlara kızmaya başlar

Güzel anlardan pişmanlıklar gelip oturur içine

İşte o  zaman gerçekten bitmiştir AŞK

Yaşadığın  güzellikten duyulan pişmanlık bitirir her şeyi

Oysa kızılan ayrılıktır ayrılanın acımasızlığıdır

Belki de tanınamayandır kızılan, giden hep bir kapı aralamıştır kendince

Bir perde çekemez yaşadıklarına ama daha bir güvenle bakar hayatına 

Oysa hep bir kırık ayna taşır yanında ve her düşündüğünde aşkı

O kabulleniştir sesindeki çaresizliği hissediştir

Bilmez ki ne büyük bir yalnızlıktır içine düştüğü

Çünkü her veda kötü bir alışkanlık bırakır insanın hayatına

Veda ettiğin gibi edilen olmanın da korkusunu salar yüreğine

O acımasızlığın nasıl olduğunu bilir

Bunun içindir ki aşkı bir önceki gibi yaşayamaz

Çünkü aşkta acıma olmadığı gibi acımasızlığa da yer yoktur

Bu nedenle her yeni aşk/a bu korkunun gölgesinde başlar giden

Artık giden değil kalan olmanın korkusu taşıyandır

Son veda.

ŞimalGüney ( HA )