Tefe Koydular Düşlerimi

Ayrımcı düşlerimin hiçbir varsayımı

Yoktu aslında.

Yok’ luğunla yoğrulduğum

İlk günden beri

Ve gizil arzuların tek temsilcisi.

Belki kırılgan belki sıra dışı,

Olmazın olurunda akıtılan

Ne çok gözyaşı.

İmgelerin de bir sınırı yoktu aslında:

Ne bir tahakküm ne tek bir eda

Arda kalan

Belki de varlığındı

Gözümde büyüttüğüm

Bir o kadar devinimin hezeyanı.

Görmediğim yüzünde dolaştı ellerim

Bakir düşlerin,

Kenetlenmiş ıssızlığında

Ketum güllerin.

Yol başında nöbet tutan

Bir garip kumru kadar

Özleminde diğer yarımın.

Bir sandalyenin kırık ayağı belki de

Üzerine oturup da göğsümü geremediğim

Uzun uzun.

Ve o uzun gecelerin deviniminde

Gördüğüm hayaletler

Çağırırken adımı ulu orta.

Serpiştirdiğim tohumlar

Son bir yordamla

Es geçtiğim son söylence.

Aşk pazarında,

Küfelerde gizli aslında

Ramak kalmışken mutlu sona.

Tefe koydular düşlerimi

Sirk cambazları.

Yetim düşlerim çalındı

Her gün batımında.

Çingene çocukları

Ağızlarında sakızları

Gülerken gevrek gevrek.

Bakir ruhların engebelerinde

Vücut bulmaktı aslında tüm gayem

Ve uzanmak sessizce

Hatta sere serpe kollarına bulutların.

Gömdüğüm günden beri

Yaktığım ağıtlar hak getire,

İlk ve son laneti aşkın

Olsa da her şey fazlasıyla beyhude.

Saklı ah’ım en derinde,

Güle güle, demek kadar

Ağır gelse de söylencenin külfeti.