Babamla

‘’Öyle seveceksin ki korkular senden sevmeyi öğrenecek;

Vicdan, onur en büyük kalen olacak ‘’  

 Yaşam serüvenimin kılavuzu,

Sensizliğinde daha çok senli

Dağlara kaçışlarım,

Sana gelir, dokunur gibi,

İçsel eylemselliğim çocukluktan kalan…

 Ayakkabıların eskimesin diye

Çamur taş diken demeden

Kilometrelerce ayaklarına kıyan,

Köyünün ilk okuru

Köy Enstitüsü’nün aydınlığını

Onurlu emeğin tadını tattıran babam…

 ‘’Yaşlı, çocuk, dil, rengin dokusuna

Bir ilmek, bir damla vur ama aşkla.''

Var oluş,

Kendini yok sayıp, nefeslenen zamana

Sınırsız gök kuşağı düşürmektir’’

………………………………………….

 Sesler, toprağın çığlığı şimdi

Ninnisiz kalan fidanlarına

Analar gömülürken

Kalem, delik deşik

Öğretiler burçlardan düşerken

İnsan olduğumun utancını yaşıyorum

İnsanlıktan istifa ediyorum.

 İnsanın insanı yediği tarih yazılıyor

Gökyüzünü içiyorum her gün,

Uyanınca yok olacağına inandığım

Rüyanın

Gemisinden balonlar salıyorum, maviliğe

( 27 Temmuz 15)