Bir Karakalem Yalnızlığı Benimkisi

… BİR KARAKALEM YALNIZLIĞI BENİMKİSİ…

Kelebeğim,

Cam kenarında bir masadayım

Hava kararmaya başladı

Kaleme aldığım mısralardan birkaç dizeyi mırıldanmaya başladım

Kafamı camdan dışarı çevirirken,

Kahkahanın en sevimlisi atılıyordu karşı masada

Ve dışarıda yüzünü asan bir sonbahar esiyordu

Alaca karanlık yorgun bir hüzne sürüklüyordu beni

Eskite eskite düşüp giden senelerimin yorgunluğuydu duygularımdaki

Biliyorum !

Bir ömürlük yabancısıyım bu hayatın

Bazen zaman kavramına esir düşüşümü sevmiyorum

Bazen de kaybolup gidişimi…

Ama ner/e/de kaybolduğumu bile bilemiyorum

…

Canım sıkıldı,kalktım

Masaya rast gele biraz para bırakıp,

Attım kendimi sokağın kalabalığına

Siyah beyaz ay ışığı kırıntıları içinde yürüyorum

Ne çok kalabalık

Ne çok birbirine karışan ses ve gürültü

Suskunluğun hayranlık uyandıran

Sessiz yanını seviyor ve özlüyorum

Ayaklarım çekip çıkartıyor beni kalabalıktan bir ıssız sahile

Ah kelebeğim,

Beni gördüğünde gözlerinde Nisan,

Yüzünde turunç çiçekleri açardı

Ne kadar güzeldi tebessümlerin

Yokluğunda “sen kokan” kokuları arardım sokaklarda

Yüreğimde,aklımda hep sen olurdun,

Şimdi olduğu gibi…

…

Bakışlarım denizdeki yakamozların ışıltısıyla yanıp sönerken,

Gözlerimin ardına saklanmış hüzün alev alev yanıyor

Susan tebessümlerin sessizce süzülüyor içime

Bir karakalem yalnızlığı benimkisi yokluğunda

Ateşten bir çemberdeyim;

Kendi kendini yakan…

Ne çok ıskalıyorum aşkı

Ne çok üşüyorum bir başıma

…

Ben,

Ben bir seni çok sevdim

Bir seni özledim

Hep…hep…hep…

Bir seni…

…

Dedim ya:

Bir karakalem yalnızlığı benimkisi

…………………s.altunbaş…bafra…31 ağustos 2015…14:26