Rivayet O ki

Bir gölgenin miğferiydi

O usturuplu sancı,

Densiz tedirginliğimin öfkesi

Usul yetilerimin ucundaki

Kör düşler kadar

Yalıtılmış, yaftalanmış.

Ne enlem ne boylam,

Ne girişken ne edilgen,

Varla yok arası asil bir imge:

Asal bir sayının bedbinliği

Gizil, sakil hatta

Radikal bir rotanın

Eğreti kıvrımları.

Kırık bir gökyüzü

Yarısı var yarısı yok

Ve gölgesi Tanrı’nın

Düşen üstüme.

Teğet geçen her duygu

Yük iken,

Uyumsuz ruhun tek korkusu

Uyanmamak yeni güne.

Sorgularken Tanrı

İmzaladığım o itirafname:

İçinde varsıl bir kaygı

Keşke ah keşke söylediklerimin olsaydı

Aslı astarı.

Sıradan bir külliyat olsa keşke

İsimsiz kralların hükümranlığında

Geçerken zaman;

Kopuk andan, mekândan hatta

Kopuk bir zincirin son halkası kadar kaygan

Boynuna geçirdiği.

Rivayet o ki;

Sonlanmaz bu masal

Dirayeti emsalsiz ne de olsa

Adı insan konan her varlık iken

Tahakkümü görev bilen

Sıradan bir dünyanın

Sıra dışı varlıkları

Ölmezden önce

Söylediği son hece:

Çok geç.

Muhalif yergilerin,

Tanımsız sitemlerin

Ya neden, karaya boyadığın

Pembe düşlerim…

Tanımlanmamış bir coğrafyanın

Sessiz ahalisi

Kendini çok uzak kılmışken

Devinimden devranın

Çok uzağında evrimin,

Büyüteci koskoca bir yürek

Uçurumun en derini.

Cüce boyutuyla mekân

İzafi üç beş yönerge

Çıkmış birilerinin elinden;

Ayrı düştüğü kadar keyfe keder olsa keşke

Adlandıramadığı korkuları.

Bir kuru dalım altı üstü

Ne gönlün tek çiçeği

Ne de ses bildiğim bülbülün dili.

Ne kâfir ne beynamaz

Bir garip yolcu geçmekte olan

Keşfetmeye meyletmiş bir kez

İçindeki saklı semavi özü.