Fıkra Gibi

      Şehrin ana caddesindeki yolda eve gidiyordum.

Şapkalı ve kocaman gözlüklü biri önümde durdu;

---Selamün aleyküm,dedi.

---Aleyküm selam diye,selamını aldım.

   Yüzüne baktım.Tanıdığım birisi değildi.Hatta ilk

defa görmüş olabalirdim.

    O da dikkatlice bana baktı.Sonra;

---Kusura bakma, seni tanıyamadım,dedi!

     Gayri ihtiyari;

--- Ben de seni,dedim.

---Ben Onbaşıoğullarından M….,dedi.

---Ben de öğretmen Kemal,dedim.

---Sen nerelisin,iye sordu?

---Buralıyım,dedim.

--- Allah Allah,dedi.Nasıl olurda seni tanımam!

     Güldüm…

---Koca şehir,dedim.Herkes birbirini tanıyamaz ya?

---Yok,dedi…Ben genelde herkesi tanırım.Ama seni tanıyamadım!

---“Acaba deli mi,dedim?”Biraz duraksadım.Yüzüne baktım.

Gayet iyi giyinmişti.Memura benziyordu.Emekli gibi duruyordu.

Benden yaşlı olmalıydı.Boynunda sadece kravatı yoktu.

Öyle titiz giyimli biriydi.Ben ona göre pasbal duruyordum.

    O konuşmmasına devam etti.

--- Sen nasıl beni tanımazsın,dedi?...Hayret!

    Sanki ben herkesi tanımak zorundaydım? Yine güldüm.

Ve cevap verdim;

---Hayret işte,dedim.Seni ilk defa görüyorum.Ondan tanıyamadım.

---Galiba öyle,dedi.Sonra ekledi;

---Haydi güle güle git.

--- Sen de hemşerim,dedim.

    Adam gayet sakin adımlarla ardına bile bakmadan yoluna devam

etti.

     Yine kendi kendime güldüm.

--- Allah Allah,dedim! Fıkra gibi…

      Ben fıkralık olayları severim.Ama böylesini de ilk defa yaşıyordum.

Bu adamı ve bu olayı da sevdim.

--- Haydi hayırlısı,dedim.

     Hiçbir şey olmamış gibi yoluma devam ettim.

     Sahi kimdi bu adam?Ve neden bana takılmıştı?

      Hiç akıl erdiremedim!Sadece;

--- Fıkra gibi…Diye bildim.

Kemal DOĞANAY