Serap Misali

Her şeyi unutucam gibi geliyor ona sarılsam tekrar. Salınsam o cennet bahçelerinde sallanmasam cehennem çukurlarında keşke. Yakıyo her şey hiç istemediğim kadar. Büyüyen yangını gözyaşlarım mı söndürecek ? Yetersiz kalıyo be herşey gibi. Sadece uzanmak istiyordum bi gün batımında , yıldızsız gökyüzünde seni görmek istiyordum.  Karanlık geceler hiç bitmeyecek galiba güneşin hiç doğmadığı gibi . Günler gecenin karanlığında kaybolurken yolunu kaybeden küçük bi çocuk misali , çaresiz etrafıma bakıyorum. Tanıdık yüzler arıyorum bu yabancı sokaklarda ama kime güvenebilirim ki herkes sahte yüzlerini bana gösterirken. Seni görmek istiyorum son bir defa , bu gözler hiç uyuyamadığı kadar özlem duyuyor. Bitiremiyorum herşey seni anlatırken unutamıyorum be. Hayalleriminde sonuna geldim yavaş yavaş ölen ruhum gibi. Sende kendimi buldum ben . Senle beraber kendimide kaybediyorum her gidişinde. Yavaş yavaş uzaklaşıyo bu çocuk herşeyden herkesden... Ne kadar mesafeler uzadıysa uzasın bitek sana bu kadar yakın hissediyorum. Dokunamıyorum ne saçma . Hissediyorum varlığını ama dokunamıyorum . Ama yokluğun yalnız bırakmıyor her gece dokunduğu gibi duygularıma. Gölgelerin yalnız bırakmıyor her ışığımı kapatana kadar.  Gözyaşlarımın büyüttüğü bu yangında her gece buz kesiyo. Serap gösteren bir çöl gibi geliyor hayat. Herşey hayal gibi sonu gözükmeyen. Aralık kapılar kapanmıyor bi türlü araya umutlar hayaller sıkışmış. Anlayamıyorum bu yağmurda nasıl sönmez bu yangın ? Ne zaman yanmıyacak bu hayallerimde büyüttüğüm cennet bahçeleri , ne zaman yakmıyacak bu umutlarımla yürüttüğüm donuk düşlerim…