Say ki Ağıt Yakmışım Şu Müzmin Mısralara

Sen beni

Namert bir kurşunla

Aklımdan vuruyorken

Ruhum diye sesleniyorum ...

Bir sokak köşesinde

Hayallerimle yalnız

Ellerimiz birbirine kelepçe

Say ki ağlamışız…

Şimdi duyulmuyor çığlığımız

Gamzelerimize bir heyula düşüyor

Siyah beyaz resimlerde

Kıyı köşe güneşi boyuyoruz.

Kaç zamandır hal böyle

Umut eğirirken ipliğimizden

Fukara kaldı soframız

Yıkıldık mendireğimizden…

Üşümüşüz

Bıraksam adın buz kesecek yüreğimde

Ve bir bülbül sazıma ağlayıp dururken

Say ki bulut sağmışız

Gözyaşı niyetine

Kafa tuttuğumuz hayata

Kan damlayıp…

Bu sessiz yürüyüşün sokağı

Hep kapının önünden geçerken

Üzerimize kapanmalı perdeler.

Bilmemeli hiç kimse

Aşk nerede bilmemeli…

İçim

Bez-mi  elestte

Say ki ağıt yakmışım

Şu müzmin mısralara

Aldırma…

Âdem Efiloğlu