Düşüncem

belki tutabilirdin ellerimden

ne bileyim

bir kez omzuma yaslayıp başını

ağlayabilirdin

kurtulurdun dertlerinden

ne de uzakta kaldı sevilenler

ne kadar  yakınmış ölüm

tuttum tutamadığım yerinden

tutarsız ümitlerimin

tutsağı oldum yeniden

özledim o en saf hallerimi

çocukluğumu

hatırlayamadığım duygularla savururken  rüzgara

kaderim

o umursamazlığımı

özledim ben çok derinden

uzattım elimi

ve tutundum sandığım karanlıkta kayboldu bakışlarım

ve tüm ürkekliğiyle sapa sardı korku koltuk altlarımı

korkar oldum geceden

sesi duyulursa sanki öleceğim hissettiğim sesler

kulağımda çınlıyorken

böyle bir kahpe gecede

durdurmak istiyorum zamanı

yaşadığımı da bilmeden

yaşamak geliyor içimden

ve geceyi sesiyle bölen

yanımda olmasını istediğim

sadece ve sadece

çocukluğum ve sen...

annem babam... AİLEM