Yeşermez Dal Oldum

 

Bahar günü, dallarda açıp duran çiçekken,

Döküldüm her rüzgârda, bir kuru yaprak gibi.

Toprağa karıştım’ da, savruldum esen yelden

Sarıyla boyaladım, ben düştüğüm her yeri.

 

Bir zamanlar çiçektim, bir ağacın dalında

Bir akşam dolu vurdu, meyva olmadan bana

Dalımdan yere düştüm, bir bahar akşamında,

Her gelen bastı geçti, bir kara toprak gibi.

 

Yeşermez bir dal oldum, bir ağacın üstünde

Yaz gelir meyve vermem, bir kuru dalım diye

Çok garip kurtlar düştü, kurumuş gövdeme’de,

Beklerim rüzgâr essin, düşürsün yere beni.

 

Hiç kimseler bilmezdir, neler geçti başımdan

Kurumuş bir dal oldum, hiç geçmezken aklımdan

Bu yüzden bin dert buldum, bıktığım hayatımdan

Ne olur rüzgâr essin, düşürsün rüzgâr beni.

 

Hak yolunda ben artık oldum ahret yolcusu

Bahardan yeşermekten, kestim gayrım umudu

Meyva vermez dal oldum, olmuşum’da kupkuru

Beklerim rüzgâr essin, düşürsün o gün beni.

 

 

02 Aralık 2015-12-02

Ahmet Yüksel Şanlı er