Sensizlik Yorgun Ömür Törpüsü Selahattin Yetgin

Dizginlenemeyen yağmaların kentlerinde yürüyorum

Kabuğundan ayrılmış mevsimlerin çatılarında duman

Bir tutam sorgunun kıymığı yüreğimde, acıyor içim

Karanlık sulara değen yosunlu küreklerce çaresizim

Su harladıkça yangını, mavi bir masal demlenir tende

Kırık dökük öykülerin dergâhında mevsimler tükenir

Küçücük bir gülüşün sınama nöbetine sarılır masallar

Kanlı günlüklerden çıkarılan öyküler sırrımız oluverir

Korkulu günlerin yakasında hüzün, hatıralar üşüyor

Bir kadının derinliklerinde suretim, ruhumda arzular

Aşkın kalbinde umarsızlık, kuşlar ganimeti bölüşüyor

Mor kendine küsmüş nicedir, maviyle sevişiyor anlar

Silinmemiş acıların avuçlarında kir, boşluktaki sesim

Ölüm yargısız bir tören, boş bir mezarda sahipsizim

Sensizlik yorgun ömür törpüsü, yüreğindeki çiçeğim

Bakışlarındaki kavuşma hanlarına al beni, sensizim

Sarıl gövdeme yeni bir aşkla, it artık uzaklara gölgemi

Menzilsiz acılar rıhtımında seni bekliyorum, tut ellerimi

Dokunmadan kadın tenine, bekledim asırlarca gelmeni

Zaman ilaç değilmiş yaraya, göm artık kangren gövdemi

Selahattin YETGİN