Gönlüme Cemre Düştü

Her bahar geldiğinde günüme gün katarım

Sen yanarken güneşte ben gölgemi satarım

Ağaçlar çiçek açar topraklar kavrulurken

Rüzgar denizden eser saçların savrulurken

Ben hep seni düşünür, senden yardım isterim

İnsanlar mal peşinde bu nasıl hayat derim?

Senin güldüğün zaman başımda şimşek çakar

Kalbim yerine sığmaz hararet beni yakar

Karanlık dünyamıza güneş gibi doğarsın

Ay karanlık gecede karanlığı boğarsın

Çile içinde çile yanar durur gözlerim

Kavrulan yüreklere merhem olmaz sözlerim

Bir kapı kulu gibi bekler dururum burda

Kafam darma dağınık gönlüm sorarsan hurda

Baki değil bu dünya gelenler gidecekler

Azrail başucumda her saat beni bekler

DOĞANAY’ım deyince Hak’kın Kapısı üçtü

Bir ilkbahar sabahı gönlüme Cemre düştü!

Kemal DOĞANAY