Ihlamur Ağacı Ve Bal Arıları

                               IHLAMUR  AĞACI  VE  BAL  ARILARI

      Kırlarda  rengarenk  çiçeklerin açtığı bir bahar günüydü. Köyümüz, dağların arasında bir vadideydi.Burayı  en iyi bilen biz bal arılarıydık.

      Her türlü çiçeklerin bolca bulunduğu yerdi.Bizde çiçekten çiçeğe konar bal yapmak için çalışırdık.Burada çok mutluyduk.Gezer ,dolaşır vızıldayarak şarkılar söylerdik.Buranın güzelliğini fark eden insanlar,ıhlamur ağacının altında piknik yapmaya gelirlerdi.

      Bir sonraki ay gezerken ;gördüklerimize şaşırdık.Şaşırmamızın nedeni ise;bir çok insan ve iş makineleri gelmişti.Bir zaman sonra kuşların sesi, derelerden akan suların şırıltısı ,çiçeklerin kokusu gelmiyordu.bal yapmak için dolaştığımızda en sevdiğiz ıhlamur ağacıyla karşılaştık.onu üzüntülü gördük ve arılar olarak sorduk:

    - Arılar :”Sen neden mutsuzsun söyler misin?”

    -Ihlamur ağacı :”Ben mutsuz olmayım da kim mutlu olsun ?Benim dallarımı kırdılar, köklerime zarar verdiler ;işte ben o yüzden  solmaya başladım. Ey !Arılar karşıdaki kamyona bakın ?”

     -Arılar :”Biz bir şey göremedik.”

     -Ihlamur ağacı:”Nasıl göremediniz?Kamyonun içindeki ağaç gövdeleri bir zamanlar benim arkadaşlarımdı.”

    Arılar bir hayli üzülmüşlerdi.Bu durumu araştırmaya karar vermişlerdi.Çevreyi dolaşırken balta ve testereyle karşılaştılar.Onları görünce çok korkmuşlardı,hemen kaçmaya başladılar.

   -Balta ve testere :”Bizden neden kaçıyorsunuz?Biz sizinle arkadaş olmak istiyoruz.

   -Arılar :”Siz bizimle arkadaş olamazsınız.”

   Bu durma balta ve testere çok üzüldü ve şöyle dediler :”Bizi insanlar  kalem, kağıt ihtiyaçlarını gidermek için yaptılar.İnsanlar;kalemlerini,kağıtlarını düzenli kullanmayıp, tutumlu olmazlarsa biz ne yapa biliriz?Bu insanların suçu…..”

   İnsanlar daha güzel yaşam sürmek için doğayı ve çevreyi önemsemeli,kendi ellerimizle yaşam alanlarımıza zarar vermemeliii!

SON...

Yusuf GÜLBAHAR