Ben!

Bahar bildim, dünyamı.
Yavaş, yavaş patlar dedim gözelerim.
Sonra, yapraklanır
Sonra olur dedim, meyvelerim.
Nereden bilebilirdim' ki nisanda dolu yağacağını!
Kırağı, vuracağını!
Bilemedim' de, dünyamı kararttım.
Yaşamadım, ben.
 
Önce, dalım.
Sonra gövdemden, yarıldım.
Ve ben!
Fırtınalara dayanamadım, belimden özümden kırıldım.
Dünyamı rezil ettim.
Bir bahar daha, yaşayamadım.
Gülemeden ömrümün hazanına geldim.
 
Yakın, durdum.
Düştüm, derin dipsiz bir kuyuya.
Geçmedi bir kervan' ki, tutsun elimden çıkarsın dışarıya.
Kapısına kul köle etsin, ya’ da başına taç etsin.
Ben hep, kendime kızdım ağladım.
Ve sonunda!
Kendi, gözyaşlarımda boğuldum.
Ne bilen oldu, ne de soran.
 
29 Şubat 2016
Ahmet Yüksel Şanlı er
 

 

 

 

 

 

( Kendi Gözyaşlarımda Boğuldum başlıklı yazı Ahmet Yüksel tarafından 29.02.2016 tarihinde sitemize eklenmiştir. Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu , kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. )
Okuduğunuz Yazının Site Kurallarını İhlal Ettiğini Düşünüyorsanız, Site Yönetimine Bildirmek İçin Tıklayınız.
 

EdebiyatEvi.Com | Edebiyat ve Kültür Platformu

EdebiyatEvi.Com | Edebiyat ve Kültür Platformu

EdebiyatEvi.Com | Edebiyat ve Kültür Platformu