Terennüm...

Ant içtiğim anlık bir terennüme kısmet,

Andan ayrı düştüğüm düne gergef bir tümce zahir,

Yine de meylettiğim yarına dair bir hüküm

Şu zuhur eden inilti yürekten mütevellit.

Bir derya, bir rüya belki bir kıyam,

An’ı rücu ettiğim kırık bir teselli kadar yeknesak,

Zamanın tecellisinde mihrap bellediğim.

Dünü külfet kemirgen bir mizaç,

Sanrıları yok saysa da

Varlığı nasıl hicap yüklü bir keramet

Ve ıslak kaygıların esnek yüzüne muhalif

Devingen bir tümceden öte en kırık yürek.

Zannımca, iken aykırı bir ses,

Gıyabında her dem nelere delalet

Ve sondan bir önce nasıl da tetikte,

Olmazın oluru bir ömre rağbet edip de

Gölgeleri kuytularda,

Rehaveti en anlamsız nota,

Sonu kayıp bir hikâyeden arda kalan,

Sisli ve gizil hele ki aykırı bir serzenişin

Yürek sesine karışan o isi,

Takibinde bir ömür hüznün.

Zaruri bir bedelmişçesine

Nice ahkâmdan arda kalan

Ve payidar kılmak adına o dokunaklı tabloyu,

Ellerimde kalan son kırıntı;

Kâh aşka dair kâh yokluğa,

En girift ve batıl kudretin azığında saklı.

Gölgelensem de arkasına sığındığım yegâne teselli

Ve marifetmişçesine tükenen coşkumun

Yüzü hürmetine, sığındığım en sakil nefer;

Görmelerden ibaret yeknesak bir yoksunluk

Kadar mesken bildiğim

Ve ne zaman ki kırsam yüreğin dümenini:

Dün iken sağaltan

An iken sağdıcı yarının

Ve eksiltemediğim külfeti

En uzağımda saklı.