Paslı Bir Çivi !

Sabah radyoyu açtığımda,bir çocuk şiir okuyordu.Şiirin başını kaçırmama rağmen,çok güzel okuyordu şiiri tane tane,bir de coşkulu !

Yüreğimle alkışladım şiiri okuyan çocuğu...Gözlerim buğulandı,aldı beni şiir okuyan

çocuk,götürdü çocukluğuma.İlkokul 3.sınıfı okuyordum,derslerimde de çok titizdim biraz da

çalışkan olduğumdan,siyah okul önlüğümün üzerinde kırmızı kurdele vardı. Hatta

kardeşimin ev ödevlerini bile ben yapardım ,babam görmeden tabi...Umrunda değildi

kardeşimin vallahi.Okul yolunda bir ahşap konak vardı,onun taş merdivenlerine oturup acele acale ev ödevini bitirirdim.

Sömertre tatiliydi...

Arkadaşlarımla tatil çılgınlığında bahçede oyun oynarken,ordan oraya koşarken,ayağım

takıldı ve düştüm.Arkadaşlarım bana katıla katıla güldüler,çocukluk gururum

kırılmıştı.Dizlerim çok acıyordu.Ağacın dibine oturdum,ağlayamadım da hırsımdan

güldüler diye.Paslı bir çivi buldum hemen yanımda,oynamaya başladım ,toprağı o

sinirle...Bayağı da oydum.Kalktım yerimden,ayaklarımla düzelttim toprağı,eze eze kağıt gibi oldu.

Paslı çivimle şiir yazmak geldi içimden...
Çocukça 2 sıra!

Bende şiir yazabilirim.
Çiçekleri çok büyük severim.

Küçük bir kiremit parçasıyla bulup nokta yaptım.İlk şiirimin etrafını bahçeden kopardığım

renk renk çiçeklerle süsledim.Toprağa paslı çivimle yazdığım şiirimi kalktım

seyretmeye,ilk kez şiir yazmıştım.Öğretmenime aşıktım şiir okurken,tatil sonrası ona anlatacaktım.

Birden arkadaşlarım üşüştü başıma,itişe kakışa geldiler yanıma..Muzur Adil ayaklarıyla

önce çiçekleri,elindeki sopayla da şiirimi bozdu.Diğerleri de oyun oynayalım diye

bağırışıyorlardı .dizlerim ÇOK ACIYORDU...Tepine tepine ağladığımı bu sabah,radyoda

şiir 0kuyan çocuk hatırlattı.O paslı bir çivinin pasları elime yapıştı,perçinleşti

ellerimde...İlkokulda başlamış Şiire aşkım,sevdam.Yıllar sonra fark etmiş oldum...

Evet bir PASLI ÇİVİydi,o,elime,pasını bulaştıran !

Oya Gedik
Anılar...