deme, sus !
öyle özümledimki
tıpkı;
o,deli dalgaların dövdüğü kayalar gibi
dimdik durmayı.

ama;
bendeki ezberlenmiş bir tümcenin pozisyonu
yorgun,bitkin,kendini taşımaktan yılgın
sus,pus oluyorum bir köşede 
dokunulunca dağılan biri
doğru,yanlış ne bileyim
çaresiz bir avın,kapanda verdiği çırpınış gibi
diyorum işte o yüzden

deme, sus !
bir kutsalı muhafaza benimki 
yoksa kayaların yıllara inat dik duruşu nasıl olunur
asırlar onu yıllar beni
uysallaştırdı be, değil mi?

de sus !
o,deli dalgalar oldu, yorgan misali
kıyıda kavrulur,hatta yuvarlanır ufak parçalar 
yine settir ama vakur.
çevreler bir yar bir ana gibi deryaları
verilen mola da
susayınca nefes alır
deryaları kuşatan o kaya ve kara

bense !
unuttum dik durmayı,
size diyemem bir damla nutfe 
susayan tutku tabi ki size
hiç olmasa kara ve kaya olur muydu derya 
çılgın dalgaların vurduğu işte o baba
size vurgunum bisus da anla
iflas etti beyin
buda bana mola

Mustafa Yılmaz (sertesenyel)
Mart/2016