Yorgun Kalbim

Belki hayatın içinde boğuşuyorum, yaşamakla
Savaşıyorum, ayakta kalmaya çalışıyorum
Belki yenileceğimi biliyorum ama yinede savaşıyorum
Aşkla, gururla, öfkeyle, kinle, nefretle
Savaşıyorum beni üzen her şeyle

Biliyor musunuz artık dayanamıyorum
Gücüm kalmadı sanki savaşamıyorum
Kalbim bu kadar yükü taşıyamayacak kadar yaşlandı sanki
Yaşım daha ondokuz olduğu halde

Evet, yaşım ondokuz belki ama çok çekti bu kalp
Acıyı da, sevmeyi de öğrendi…
Ama bir sevilmeyi tatmadı
Sevmek tamam da sevilmek nasıl bir şey diye çok merak etti

Tam sevildim derken olmayacağını fark etti
Malum belki bunda da sevilmemişimdir ya neyse
Araya engeller girdi… Ve buda bitti
Kalbim yine yalnızlığı seçti…
Ya da yalnızlık kalbimi…