İki Kişilik Orkestra

Kimse görmedi aklıma gelişini...İkimiz bilelim sadece

Birkaç acabanın öldüğü yas evinde,

Gözü seğiren bakışlar biriktiriyordu,

Bir öpüşmelik gece

Okunmuş sular gönderdim bulutlarına

Boşaltsın diye içini

Upuzun bir şiir,

Benimle sevişir misin dedi sonra

Tutkusu cüceleşmiş diğerine

Kucağı yorgun bir şiirdi

Özrü yılgın

Gölge oyunuydu varlarımda

Akşamdan boyanmış,

Bordo mısraları vardı

Tarçın kokan heceleri

Kuş tutmuş ağzı

Küfrünü sevdiren,

Tüy bitmemiş dili

Finalini çalıyordu yaylılar,

Appassionato bir sonatın

Kimi kimsesiz bir şehrin kıyısında

Göz uçlarından gece yarısı geçti,

Sarkaçsız saatlerin

Erkeğini yedi

Sekiz gözlü karadullar,

Hayal odalarının

Köstekli kadranlarda,

Ateşe doladı kuyruğunu akrebin biri

İki gölgesi ölü taklidi yaptı,

Bir kandilin

Üç dünyada sabah oldu

Eyvahlandı yedi kıtanın acabaları,

Küllükte söndürülmüş düne

İki yüzünü astı,

Dar ağaçlara uykusuz şiirler

Hüznü selamladı İda’lı maestro,

Buruk gülümsedi birinci keman,

İkinci keman ağladı,

Seyrek saçları ve kırçıl sakalıyla

Demir mutlugil