Oğlum sen bu ev de doğdun 
sen bu evin önünde yürüdün 
oynadın güldün 
ve 
şu kör olası basamaklarda düştün 
kalktın 
ağladın ,, 
ama sen 
sonun da öyle bir yaprak gibi düştün ki 
ne bir çınar gibi 
yeşerip 
kalktın 
nede bir bulut gibi 
gürleyerek ağladın 
öyle bir sustun ki 
şimdi ben 
senin kalkmadığın 
sustuğun 
ağlamadığın yerde 
kemikten kopan bir pamuk gibi 
toprağa yığılarak 
ağlayarak 
tükenerek 
yaşıyorum 

irfan kökten