Bencil Hezeyanlarım

Dudaklarımda esriyor rüzgâr

Ha bre adını fısıldıyor

Görsen kafası dönmüş Dünyanın…

Özlemeye tevekkülle sarılıyoruz

Hasretin grizu patlaması içinde

Pranga vuruyoruz yüreğimize

Ölüme kefen biçercesine

Her anın

Peşinden yanıyoruz…

Esaretinde kayboluyor duygular

Kendimizden kaçma telaşımız

Duyumsamalarımıza takılıyor

Altında eziliyoruz arzularımızın

Bencil hezeyanlarının…

Oysa

Kapanınca kapılar

Ardında bırakmalıydık her şeyi

Aklımızın oyunlarıyla

Kucaklamalıydık olanları

Olmadı…

Şimdi

Eksik bir rüyayı tamamlıyoruz

Ellerimde kurumuş çiçekler

Yüzünün renginde

Eylül ağlıyor

Kimse duymuyor

Kimse duymuyor

Kimse duymuyor

Ö

L

Ü

Y

O

R

U

Z

…

Âdem Efiloğlu