Rezil Oldum Rezil

Kırılmış dal gibi, ağaçta sallanırken

Tuttular kolumdan, attılar bir çöplüğe

Ezildikçe ezildim, gelemedim kendime

Rezil oldum rezil, ömrümü bitirirken.

 

Çileli ömrümün, dayanılmaz sonunda

Kendimle yaşadım, bir boşluğun içinde

Halden anlamayan, çevremdeki millete

Rezil oldum rezil, hayatın hazanında.

 

Gülücükler açan, sevdalı günlerimde

Hayatım karardı, koparıldım özümden

Ömrümün sonunda güleceğim derken

Rezil oldum rezil, kendini bilmezlere.

 

İkinci bir bahar,  gelir diye beklerken

Yerine dert geldi, zehir etti ömrümü

Derdimle birlikte yaşıyorken her günü

Rezil oldum rezil, halime üzülmekten.

 

Sefamla cefamla geçirdim’ de günümü

Ömrümü tükettim, yılların koynunda

Sona yaklaştığım, ömrümün son anında

Rezil oldum rezil, tüketirken ömrümü.

 

Kul Yüksel küserken, zamanın akışına

Koy vermiş kendini, yağan yağmura sele

Gezip dolaşırken kızar’ da doğduğu güne

Rezil oldum derdir, ellere komşusuna.

 

 

26 May. 16

Ahmet Yüksel Şanlı er