Lâkin Gözyaşlarım Affetmeyecek Seni

Ey vefâdan nasibini almamış sevgili !

Mavi bir gece

Işığında incindi söz

Şiirimin hecelerinde elimin izini tanıyorum

Satırlarım ise,her zamankinden daha eğri büğrü

Ve ben alçak iskemlede oturuyorum

Ve sen tıpış tıpış gidiyorsun

Bu masalsı yolu belki bir kelebek olarak geçtim

Yahut bu sevdanın içinde ben “tek”tim

Şimdi dışım sükût

İçim mahşer

Ve sıyrıldı perdeler gözden

Olanca çıplaklığıyla ortada kaldı dizeler

Kendimi aradım

Yoktum

 Gül,şakıyan bülbülünü aramıyorsa

Demek ben artık yokum

Oysa onca yaşanmışlık,

Onca anı bırakmıştım kıyılarına.

Sitemimdir biline !

Bilsen,ben hâlâ o eski benim

De bana !

Peki,sen o sen misin ?

Artık beni bağışla

Yol,yol olmaktan çıktı

Ayaklar çekmiyor ağırlığını bu yükün

Senin yalnızlığın sana

Benim yalnızlığım da sana

Ey vefâsız !

Şimdi öyle günler yaşayacaksın ki,

Güneş batarken düşecek başın arkaya

Ve gökyüzüne ağlayacaksın

Felâketin olacak yokluğum

Şarkılar hüzün boca edecek ruhuna

Yanacak ciğerlerin

Kavuşmayacak istesen de ellerin

İçindeki hercai masallar masal olacak

Ve sen yalnızlığında kaybolacaksın

Yabancı tenlerde

Ve duygularda arayacaksın derinliğimi

Cilâlı ve caf caflı sözlerle çalacaklar kapını

Dışı dolu,içi koflarla ezeceksin zamanı

Gün gelecek tereddütlerle

Çalmak isteyeceksin yeniden kapımı

Lâkin gözyaşlarım affetmeyecek seni

Koyver üşüsün ellerim !

Bozulsun saçlarım esen rüzgârda

Artık sana ne ki !

Ben,

Bu masalsı yolu belki bir kelebek olarak geçtim

Yahut bu sevdanın içinde ben “tek”tim

…..gece ve yalnızlığım…04:28 /06 temmuz 2016